was successfully added to your cart.

Een van de meest voorkomende problemen die we binnen onze praktijk zien, zijn paniekaanvallen.

Onze ervaring is dat mensen vaak enorm angstig zijn als ze een of meerdere paniekaanvallen hebben gehad. Dat kan ik me heel goed voorstellen, maar het is volstrekt onnodig. In dit artikel leg ik je uit wat paniekaanvallen zijn, hoe ze ontstaan en wat je er aan kunt doen.

Want vergis je niet: paniekaanvallen zijn een van de best behandelbare problemen binnen de psychologie. Blijf er dus niet mee zitten, want dat zou zonde zijn. Je kunt bij ons terecht als je op zoek bent naar een psycholoog.

Training Geen Paniek
Wil je nu direct iets doen aan je paniekaanvallen? Volg dan onze training Geen Paniek. Klik hier om meer te lezen over de training. 

Inhoud

Het artikel is nogal uit de hand gelopen, dus vandaar dat ik er een duidelijke inhoudsopgave bij geef.

Ik begin het artikel met een uitleg over wat paniekaanvallen zijn en hoe ze ontstaan. Dit is erg handig om te weten, maar niet per se noodzakelijk.

Daarna leg ik uit wat je kunt doen om je paniekaanvallen te genezen en geef ik een korte handleiding “eerste hulp bij paniekaanvallen”. Als je nu erg vaak last hebt van paniekaanvallen, is het verstandig om daarmee te beginnen, dan weet je in ieder geval hoe je er mee om moet gaan.

Wat zijn paniekaanvallen en hoe ontstaan ze

Paniekaanval symptomen

Dat je een paniekaanval hebt, valt eigenlijk nauwelijks te missen. Het is namelijk simpelweg het gevoel dat je hebt als je in grote paniek bent. Denk daarbij aan:

  • Benauwdheid, of het gevoel hebben dat je stikt
  • Zweten
  • Tunnelvisie
  • Misselijkheid

Bovenstaande symptomen zijn de lichamelijke symptomen van een paniekaanval. Er zijn echter ook psychologische symptomen.

  • Het gevoel dat je dood gaat of dat er iets ergs gaat gebeuren
  • Een onwerkelijk gevoel, alsof je van een afstandje toekijkt
  • Bang zijn om door te draaien of “gek” te worden
  • Angst om de controle kwijt te raken

Je zou kunnen zeggen dat de psychologische symptomen van een paniekmoment een paniekaanval maken.

Dat wil zeggen: iedereen is wel eens in paniek. Als iemand je enorm laat schrikken of wanneer je bij een ongeluk betrokken bent, zul je bijvoorbeeld in paniek zijn. Dat is een hele gezonde reactie op een angstaanjagende gebeurtenis.

Op het moment dat het gevoel van paniek niet een reactie is op iets bedreigends, ervaren mensen dat vaak als erg beangstigend. Pas wanneer die angstige gedachten zich aandienen, verandert een normaal gevoel van paniek in een psychologische symptoom: “paniekaanval”. Als dit nog niet direct helemaal duidelijk is: geen zorgen, in de volgende alinea’s ga ik hier nog veel uitgebreider op in.

Wat zijn paniekaanvallen?

Om te begrijpen wat een paniekaanval is, moet je eerst iets weten over angst. Wellicht heb je dit verhaal al eerder gehoord, maar het is belangrijk om zeker te weten dat je dit helder hebt voor we verder gaan.

Stel je voor dat je over straat loopt en je ziet iemand met een pistool lopen. Het is dan volstrekt normaal dat je angstig raakt. Maar wat is die angst nu eigenlijk?

Het gevoel van angst wordt veroorzaakt door je lichaam dat zich klaarmaakt om te vechten of te vluchten. De welbekende fight or flight respons. Alle lichamelijke paniekaanval symptomen die hierboven beschreven staan, kun je verklaren uit deze reactie:

  • Je gaat zwaarder ademen om meer zuurstof te krijgen.
  • Je hart gaat sneller kloppen om al die zuurstof rond te pompen
  • Je lichaam gaat zweten omdat het actief wordt
  • Je krijgt een misselijk gevoel omdat je bloed naar je spieren gaat en niet naar je spijsvertering
  • Je krijgt een duizelig gevoel omdat je blik zich focust en je veel zuurstof krijgt

Nogmaals: alle symptomen van een paniekaanval zijn onderdeel van de normale lichamelijke reactie op paniek. Nu komt misschien wel de belangrijkste zin uit dit artikel:

Een paniekaanval is niets meer dan je lichaam dat in paniek raakt.

Deze zin is zo belangrijk omdat we nog nooit iemand in de praktijk hebben gehad die zei:

“ik zag laatst iemand op straat lopen en die had een pistool in zijn handen en toen raakte ik enorm in paniek. Ik denk dat ik een paniekaanval heb.”

Als dat namelijk gebeurt, begrijpt iedereen dat de persoon met het pistool de oorzaak is geweest van de paniek. Een paniekaanval ontstaat wanneer je plotselinge paniekgevoelens krijgt, zonder dat daar een duidelijke aanleiding voor is. Op dat moment ga je denken dat je een hartaanval krijgt, dat je gek wordt of dat je iets anders ernstigs overkomt.

Een paniekaanval is dus de aanwezigheid van paniekgevoelens in combinatie met de overtuiging dat die gevoelens niet veroorzaakt worden door paniek, maar door iets veel ergers. Daarom vind ik de bovenstaande zin ook zo belangrijk dat ik hem hier nogmaals ga herhalen:

Een paniekaanval is niets meer dan je lichaam dat in paniek raakt.

Als je dat weet, is het veel gemakkelijker om met het gevoel om te gaan en hoef je er ook veel minder bang van te worden.

Oorzaak paniekaanvallen

Waar komen paniekaanvallen dan vandaan? Wat zijn de oorzaken?

Als je dit stuk leest omdat je last hebt van paniekaanvallen, zul je die waarschijnlijk op totaal willekeurige momenten hebben. Bijvoorbeeld in de supermarkt, op je werk of in de bioscoop.

Waarom zou je lichaam daar nu juist van in paniek raken?

Over het algemeen heeft dat te maken met een eerste ervaring die voor de paniekaanvallen zorgt. Laat ik een casus uit de praktijk nemen (naam en bijzonderheden zijn uiteraard gefingeerd)

Casus Laurens

Laurens rookt bij een vriend voor het eerst wiet. Hij wordt er duizelig van en voelt zich misselijk. Hij moet overgeven en raakt in paniek omdat hij bang is dat hem iets ernstigs overkomt.

De ambulance wordt gebeld en die komt ook. Ze nemen hem echter niet mee, omdat er lichamelijk gezien niets ernstigs aan de hand is. De ambulanceverplegers raden hem aan om wat frisdrank te drinken. De suikers zullen er voor zorgen dat hij zich beter voelt. En inderdaad, dat heeft effect. Laurens voelt zich beter, maar is behoorlijk geschrokken van het voorval.

De dagen na het incident is Laurens op zijn hoede. Hij is bang dat zijn “bad trip” (zoals hij het zelf noemt) blijvende sporen heeft achtergelaten en is bang dat hij zich weer zo vervelend gaat voelen.

Als hij een week later in het openbaar vervoer zit, wordt hij ineens enorm duizelig. Hij verlaat onmiddellijk de tram en het duurt wel een half uur totdat hij weer tot rust komt. Als hij zich weer iets beter voelt, belt hij zijn vriendin zodat zij hem naar huis kan brengen.

In deze korte beschrijving van Lauren’s situatie zien we twee zaken voorbij komen die vaak ten grondslag liggen aan het ontstaan van paniekaanvallen:

Stap 1. Een eerste moment van paniek. Dit kan op allerlei manieren gebeuren. We kennen mensen bij wie paniekaanvallen ontstaan nadat ze zijn flauw gevallen en anderen die paniekaanvallen krijgen nadat ze iets verkeerds hebben gegeten en daar misselijk van werden.

Paniekaanvallen en stress
Specifiek zien we paniekaanvallen vaak ontstaan bij mensen die gestresst zijn. Aan het eind van dit artikel schrijf ik daar meer over.

Stap 2. Verhoogde oplettendheid naar aanleiding van dat eerste moment. Dit betekent dat mensen zichzelf constant in de gaten houden om te polsen of ze weer een vervelend gevoel gaan krijgen.

Je zou kunnen zeggen dat die tweede stap de paniekaanval veroorzaakt. Om dat uit te leggen wil ik twee simpele vragen stellen:

  1. Heb je tijdens het lezen van dit artikel het gewicht van je tong in je mond gevoeld?
  2. Kun je dat gewicht voelen nu ik er naar gevraagd heb?

Als het goed is was je je niet bewust van het gewicht van je tong, maar nu je er aandacht aan besteedde waarschijnlijk wel. Met deze twee simpele vragen wil ik dus illustreren dat je vanzelf meer gaat voelen wanneer je er aandacht aan besteed. Het is dus ook niet zo gek dat je vanzelf allerlei pijntjes en “rare” dingen gaat voelen wanneer je er meer op gaat letten.

Aandacht tong

Sommige mensen zullen zich wat meer van het gewicht van hun tong bewust zijn dan anderen.

Stap 3: Angstgedachten die de paniek aanjagen. Op zich is het niet een heel groot probleem als je je wat meer bewust bent van de vage pijntjes in je lichaam. Mensen die net een paniekaanval hebben gehad, zullen echter allerlei gedachten hebben bij de pijntjes.

In het geval van Laurens: “ik zit in de tram en ik voel mijn maag rommelen. Oh jee, daar gaan we weer, dit gaat verkeerd!” Die gedachten zorgen er voor dat hij in paniek raakt waardoor het rare gevoel alleen maar erger wordt.

In een grafiek ziet dat er zo uit:

cirkel van paniekaanvallen

Ik noem dit de cirkel van paniek.

Kort samengevat: je hebt een keer iets meegemaakt waar je een onplezierig gevoel van kreeg. Daarom hou je in de toekomst beter in de gaten of je niet weer wat overkomt. Omdat je dit doet, ga je allerlei dingen voelen die je normaal ook al had, maar waar je toen geen aandacht aan besteedde. Omdat je nu ineens allemaal nieuwe dingen voelt, ga je angstige gedachten krijgen “is er dan toch iets aan de hand?”. Door de angst wordt het rare gevoel steeds erger, waardoor je nog banger wordt, wat er weer voor zorgt dat je gevoel nog sterker wordt enzovoort. Uiteindelijk kan dat tot een paniekaanval leiden. Als die voorbij is, neem je jezelf voor: “in het vervolg moet ik hier nog beter opletten” en op dat moment word je steeds meer de gevangene van je eigen gedachte.

Een paniekaanval komt dus voort uit het verkeerd interpreteren van onschuldige lichamelijke gevoelens. Dat kan ver gaan. Zo vertelde een cliënt dat hij na het hardlopen ging zitten en zich vervolgens zorgen maakte dat zijn hart toch wel verdacht hard klopte. Pas na een tijdje bedacht hij zich dat dit natuurlijk volstrekt normaal is als je net gesport hebt.

Paniekaanval stoppen of voorkomen: niet doen!

Je hebt jezelf dus aardig in de nesten gewerkt, maar het wordt (meestal) alleen nog maar erger.

(Overigens is dit niet jouw schuld, je doet wat het meest voor de hand ligt gezien de situatie. Alleen werkt de normale manier van doen in dit geval volkomen tegen je.)

Veel mensen maken het nog erger omdat ze maatregelen gaan nemen om de paniekaanvallen te voorkomen. Bijvoorbeeld:

  • Medicatie slikken
  • Ademhalingsoefeningen doen
  • Geen spannende situaties meer opzoeken
  • Continu steun van anderen zoeken

Dit maakt helaas vaak dat ze alleen nog maar banger worden. Als je namelijk medicatie gaat slikken of spannende situaties uit de weg gaat, neem je de paniekaanvallen erg serieus. Je geeft daarmee onbewust een signaal aan jezelf: als ik zoveel maatregelen neem om paniekaanvallen te voorkomen, moeten die wel erg serieus zijn. Zie je wel dat er iets aan de hand is! Dat zorgt er voor dat de spanning nog hoger wordt.

Dit vermijdingsgedrag is erg belangrijk bij het in stand houden van paniekaanvallen. Om aan te geven hoe belangrijk, moet je weten dat paniekaanvallen vaak voorkomen in combinatie met Agorafobie oftewel pleinvrees. Mensen met pleinvrees durven soms letterlijk het huis niet meer uit en zijn in ieder geval heel erg bang om zich in drukke situaties te begeven.

Paniekaanvallen proberen te voorkomen heeft dus precies het tegenovergestelde effect van wat je wilt: je paniekaanvallen worden er alleen maar erger door.

Van je paniekaanvallen “genezen”

Ik zet hier “genezen” met opzet tussen haakjes. Alles welbeschouwd is er namelijk niets om van te genezen. Je lichaam raakt wat vaker dan gemiddeld in paniek en dat moet je weer afleren. Als je dat echter niet doet, is er ook weinig aan de hand, want je lichaam kan best wat paniek hebben.

Paniekaanvallen angst opzoeken

In sommige situaties zoeken we gevoelens van paniek zelfs op, zoals in deze foto uit een spookhuis bewijst.

Dat is een belangrijk punt omdat mensen die bang zijn voor paniekaanvallen daar vaak heel graag vanaf willen. Dit terwijl mensen die al wat verder in de behandeling zijn, veel minder bang zijn voor hun paniekaanvallen. Het maakt deze laatsten dan ook minder uit of deze nog lang blijven voortbestaan.

Je zou dus kunnen zeggen dat het afwillen van je paniekaanvallen er juist op wijst dat je nog wel een tijdje last van paniekaanvallen zult hebben. Wanneer je ergens bang voor bent, zul je immers je lichaam continu in de gaten blijven houden en zul je ook veel angstige overtuigingen hebben. En we hebben gezien dat die de paniekaanvallen juist veroorzaken.

Ik weet dat het een paradoxale redenering is. Als je nu veel last hebt van paniekaanvallen, zul je je waarschijnlijk nauwelijks kunnen voorstellen dat je er niet van af wilt komen. Daarom geef ik je hieronder een meer uitgebreide aanpak om paniekaanvallen te bestrijden, zodat je het hele proces stapje voor stapje aan kunt pakken.

  Tip 1: Het is niet handig om je paniekaanvallen al te serieus te nemen. Vermijden werkt op de korte termijn, maar maakt de problemen op lange termijn alleen maar erger. Het werkt veel beter om je angsten te confronteren. Alleen dan kun je leren dat er niets is om bang voor te zijn. 

Leren omgaan met paniek: het veranderen van je overtuigingen en gedrag

Als je van je paniekaanvallen wilt genezen, moet je exact het tegenovergestelde doen van wat je intuïtief geneigd bent om te doen. Dit is best een eng proces, maar het werkt wel goed.

Om echt van je paniekaanvallen te genezen, kun je twee dingen doen: je gedachten veranderen en je gedrag veranderen. Meestal hangen die twee sterk samen.

Je gedrag veranderen. Zoals je hebt gezien zijn de meeste mensen met paniekaanvallen geneigd om paniekaanvallen te voorkomen. Ik wil juist dat je ze opzoekt.

Ik begrijp dat je nu denkt: “pardon?!” Daarom wil ik je er aan herinneren dat een paniekaanval niets anders is dan de normale gevoelens van paniek die ieder bang persoon heeft. Er is dus niets om bang voor te zijn. Dat kan ik je echter wel vertellen, maar je lichaam luistert niet zo goed. Die leert alleen maar wanneer hij het daadwerkelijk meemaakt.

Als je bent zoals de meeste cliënten, zul je nu waarschijnlijk zeggen: “Ik begrijp je verhaal wel, maar mijn paniekaanvallen zijn echt anders dan die van anderen. Mijn paniekaanvallen zijn zo heftig en verschrikkelijk, dat kan nooit liggen aan “normale gevoelens van angst”.

Ik begrijp die reactie heel goed (en dit komt van iemand die zelf ook een flinke tijd last van paniekaanvallen heeft gehad). Ik raad je dan ook van harte aan om eerst eens je huisarts te raadplegen. Als die echter zegt dat er niets aan de hand is, is het wellicht toch tijd om te overwegen dat je lichaam je voor de gek houdt. Geloof me: je bent niet de eerste die dit moet gaan inzien en je zult ook niet de laatste zijn.

Je gedachten veranderen. Zoals je hebt gezien in de cirkel van paniek zorgen je gedachten, over hele normale gevoelens, er voor dat je steeds weer paniekaanvallen krijgt. Dit kunnen gedachten zijn zoals: “dit is niet normaal” “ik kan dit niet aan” of “ik verlies de controle”. Als je beter wilt leren omgaan met je paniekaanvallen, zullen deze gedachten moeten veranderen. Daar hebben we verschillende methoden voor.

Psycho-educatie: dit is een typisch psychologen-woord voor “iets leren over je aandoening”. Dit artikel zou je kunnen zien als een vorm psycho-educatie. Ik hoop tenminste dat je door dit artikel je klachten iets beter begrijpt. Dat begrip zorgt er hopelijk ook voor dat je minder bang bent voor je paniekaanvallen. Op die manier werkt psycho-educatie dus.

paniekstoornis

Je kunt naast dit artikel ook een boek lezen over paniekaanvallen. Dit is wat ons betreft de beste.

Experimenteren in de praktijk: ik kan je honderd keer iets vertellen, maar het is altijd overtuigender als je het zelf meemaakt. De meeste mensen die paniekaanvallen hebben, zorgen er onbewust voor dat ze alleen maar negatieve leerervaringen hebben. Bijvoorbeeld:

Ik loop de supermarkt in en ik krijg een raar gevoel. Daarom ga ik snel de supermarkt weer uit. Wat heb ik mezelf nu geleerd? Dat ik heb voorkomen dat er iets heel vervelends met me zou gebeuren. Als ik niet weg was gegaan, was er ongetwijfeld iets ergs gebeurd en door weg te gaan heb ik dat voorkomen.

We willen je aanleren om juist positieve leerervaringen op te zoeken. Dat kan er bijvoorbeeld zo uitzien:

Ik loop de supermarkt in en ik krijg een raar gevoel. Ik blijf toch in de supermarkt staan. Na verloop van tijd merk ik dat het gevoel vanzelf weer weggaat. Wat heb ik mezelf nu geleerd? Dat het gevoel niet wijst op iets heel bijzonders, maar dat het vanzelf weer weg gaat.

Experimenteren thuis: Als het experimenteren in de praktijk nog te eng voor je is, kun je er ook voor kiezen om te experimenteren thuis. We doen dat door je een aantal oefeningen mee te geven, die juist een onprettig gevoel oproepen bij je. Denk daarbij aan:

  • Minimaal 1 minuut heftig adem halen. Hierdoor krijg je een heel onprettig, tintelend gevoel dat voor veel mensen erg lijkt op een paniekaanval
  • Rondjes draaien. Ook dat geeft een duizelig gevoel dat veel weg heeft van een paniekaanval
  • Je adem inhouden zolang als je kunt

Hier kun je een video zien van Fleur die een ademhalingsoefening doet waarbij ze een rietje gebruikt:


Eerste hulp bij paniekaanvallen: wat kun je doen als er sprake van paniek is

Allemaal leuk en aardig, maar wat ga je nu precies doen als je een paniekaanval hebt? Bijvoorbeeld op je werk, wanneer je in de trein zit of in de supermarkt?

Heel kort samengevat is mijn advies: doe helemaal niets. Maar ik begrijp dat dit advies nog wat meer toelichting nodig heeft, dus dat zal ik bij deze doen.

Stap 1: Weet wat er aan de hand is.

Je weet inmiddels dat een paniekaanval onschadelijk is, hoewel het nog steeds niet zo voelt. Het helpt wanneer je in je hoofd herhaalt wat je weet. Wij bereiden met mensen “mantra’s” voor. Korte zinnen die ze tegen zichzelf zeggen. Bijvoorbeeld: “mijn lichaam is bang, dat betekent niet dat ik ook bang moet zijn”.

Stap 2: Onderga het

Het is belangrijk dat je de paniekaanval neemt zoals hij komt. Alles wat je doet om de aanval te voorkomen, zal er voor zorgen dat hij alleen nog maar vaker voorkomt. We noemen dit vermijdingsgedrag. De meest in het oog springende vorm van vermijdingsgedrag is natuurlijk de situatie verlaten, maar je kunt ook denken aan dieper adem gaan halen, iemand opbellen of je spieren aanspannen.

  Tip 2: sommige mensen zijn bang om flauw te vallen tijdens een paniekaanval, maar dat is vrijwel onmogelijk. Als je angstig bent heb je namelijk een hoge bloeddruk en om flauw te vallen heb je juist een lage bloeddruk nodig. 

 

Stap 3: Concentreer je ergens anders op

Je lichaam kan heel raar aanvoelen tijdens een paniekaanval. Hoe meer aandacht je er aan besteedt, hoe vreemder het voelt. Door je op iets anders te concentreren, kun je het effect van een paniekaanval vaak flink minder maken. Je kunt bijvoorbeeld terugtellen van 100 tot 1. Daarnaast kun je je concentreren op datgene waar je toch al mee bezig was.

Stap 4: Blik terug

Veel mensen hebben enorm angstige herinneringen aan hun paniekaanvallen. Ze hebben de ervaring in hun hoofd opgeslagen als: “ik ben toen ter nauwernood aan de dood ontsprongen”. Dat maakt dat ze vaak niet weer terug willen denken aan de ervaring.

Als je na een paniekaanval nu eens terugkijkt op de situatie, blijkt vaak dat het allemaal best wel een beetje meeviel. Goed, het was een onprettig gevoel, maar niet dusdanig dat je hemel en aarde opzij moet zetten om het in het vervolg uit de weg te gaan.

Behandelmogelijkheden voor de paniekstoornis

Bovenstaande is natuurlijk maar een korte samenvatting van wat we doen bij de behandeling van paniekstoornissen (zo heet het als je regelmatig last hebt van paniekaanvallen).

Hoewel de paniekstoornis goed te behandelen is, kunnen er soms complicaties optreden. Bijvoorbeeld wanneer mensen ook last hebben van hypochondrie (de angst om ziek te zijn), of wanneer er stress of burnout aan ten grondslag ligt.

Wij helpen je graag met je paniekstoornis. Veel mensen vinden dit artikel via internet, dus we behandelen deze klacht heel vaak. Je vindt bij ons dus een uitgebreide expertise. Een afspraak maak je gemakkelijk via onze contactpagina.

Training Geen Paniek
Wil je nu direct iets doen aan je paniekaanvallen? Volg dan onze training Geen Paniek. Klik hier om meer te lezen over de training 

Wanneer je zelf nog heel goed herinnert wanneer je eerste paniekaanval was, of wanneer één paniekaanval specifiek heel beangstigend voor je is, kan het ook helpen om EMDR therapie te geven. We hebben hier meer geschreven over deze behandelmethode.

  Tip 3: we zetten EMDR in voor de verwerking van traumatische gebeurtenissen. Als je een erg vervelende herinnering hebt aan je eerste paniekaanval, kan EMDR helpen om deze herinnering te verwerken.  

Paniekaanvallen -keep calm and don't panic

Was het maar zo simpel…

Verdere informatie over paniekaanvallen

Nu we hebben besproken wat paniekaanvallen zijn en hoe je ze kunt genezen, willen we tot slot nog ingaan op wat “losse eindjes”. Informatie over paniekaanvallen die voor sommige mensen handig zal zijn om te weten, maar niet voor iedereen.

Hierbij gaat het over de combinatie van paniekaanvallen en stress en het onderscheid tussen hyperventilatie en paniekaanvallen.

Stress en paniekaanvallen

Zoals ik eerder in dit stuk al aangaf, zien we dat paniekaanvallen vaak voorkomen bij mensen die erg gestresst zijn.

Dat valt goed te verklaren. Als je gestresst bent, is je lichaam continue in een staat van paraatheid. Het heeft dan maar een klein zetje nodig om in een staat van paniek te komen. Vandaar dat mensen met veel stress extra kwetsbaar zijn voor paniekaanvallen.

Paniekaanvallen bij stress zijn overigens vaak een geluk bij een ongeluk. Veel mensen met stress blijven namelijk werken totdat ze helemaal instorten. Als paniekaanvallen zich aandienen, voordat ze met een burnout instorten, zorgt dit er meestal voor dat ze sneller de psycholoog opzoeken.

Als er bij de psycholoog gewerkt wordt aan de paniekaanvallen, ligt het voor de hand om ook naar de stress te kijken. Op deze manier kunnen paniekaanvallen er voor zorgen dat de stress eveneens op tijd aangepakt wordt.

Hyperventilatie en paniekaanvallen

Vroeger werd wel gezegd dat mensen die paniekaanvallen hebben, leden aan “hyperventilatie”. Ze zouden een verkeerde manier van ademen hebben die er voor zorgde dat er te weinig koolzuurgas in het lichaam aanwezig was.

De manier om dit te stoppen, was om te ademen in een zakje. Door het uitademen komt er veel koolzuurgas in het zakje, dat je vervolgens weer inademt. Daardoor stijgt het koolzuurgehalte in het bloed en verdwijnen de verschijnselen van hyperventilatie binnen enkele minuten.

Onderzoek wees echter uit dat het ademen in een zakje dat lucht doorliet (doordat er kleine gaatjes in zaten) ook uitstekend werkte om een hyperventilatie-aanval te voorkomen. Er was dus niet iets mis met het koolzuurgehalte in het bloed, maar alleen met het wild en onregelmatig ademhalen. Zodra men weer normaal gaat ademhalen, verdwijnen de verschijnselen van hyperventilatie.

hyperventilatie

Het ademen in een zakje is dus nergens voor nodig.

Tegenwoordig zien we hyperventilatie dan ook niet meer als een op zichzelf staande aandoening, maar als een symptoom van paniekaanvallen. Mensen die een paniekaanval hebben, gaan sneller ademen, waardoor ze zich alleen nog maar vervelender voelen.

Zo bekeken is hyperventilatie alleen nog maar een duur woord voor: te snel ademhalen. Tijdens een paniekaanval is dat niet handig, maar het kan niet echt kwaad. Zoals je gezien hebt, gebruiken we het zelfs om een gevoel van paniek te simuleren. Dat zouden we natuurlijk niet doen als het gevaarlijk was.

Afsluitend

We hebben in dit artikel geprobeerd om een kraakhelder overzicht te geven over paniekaanvallen. Als je aan de hand van dit artikel behandeling zoekt, kun je contact opnemen via onze contactpagina. Wanneer je vragen hebt, kun je ze altijd stellen in de reacties.

Training Geen Paniek
Wil je nu direct iets doen aan je paniekaanvallen? Volg dan onze training Geen Paniek. Klik hier om meer te lezen over de training 
Robert Haringsma

About Robert Haringsma

Robert Haringsma is psycholoog en onderzoeker. Hij schrijft over onderwerpen als stress, zelfvertrouwen, depressie en angst.

59 Comments

  • Joop schreef:

    Mooi en heldere tekst over paniekaanvallen. Luchtig geschreven en zeer begrijpelijk. Geeft mij een duidelijk gevoel dat paniekaanvallen echt niet het einde van de wereld is.

    • wendy schreef:

      Zo denk ik er ook over! Ben ergens ook wel blij te horen dat ik niet de enige ben met dit probleem. Het geeft me een beetje steun en moed, weten dat ik er niet alleen voor sta. Veel succes iedereen!

  • Robert Haringsma schreef:

    Dat is fijn om te horen Joop. Dat is namelijk precies mijn boodschap, paniekaanvallen zijn echt niet het eind van de wereld.

  • Mieke schreef:

    Ik zit al jaaaaren met dit probleem, mijn huisdokter neemt mij echt niet ernstig ! Al verschillende malen ben ik met spoed opgenomen, ben binnenste buiten gekeerd en vinden niks. Ik durf bijna niet buiten te komen, bang dat ik ergens een paniekaanval krijg. Ineens…. zonder enige aanleiding, een flits in men hersens en het is zover, soms ben ik er dagen niet goed van. Als ik al eens 3 dagen zonder paniekaanval ben, ben ik zo blij als een klein kind. Ik weet echt niet meer wat te doen, en zie het leven met momenten niet meer zitten . Ik denk dat ik echt heel veel hulp nodig heb, grtjs Mieke

    • Robert Haringsma schreef:

      Dag Mieke,

      Zoals je in het artikel kunt lezen, hoef je je geen zorgen te maken over het hebben van paniekaanvallen. Zeker niet als je huisarts uitgesloten heeft dat er iets medisch aan de hand is. Ik zou je dan ook vooral aanraden om er juist minder aan te doen en de aanvallen te nemen zoals ze komen. Een psycholoog kan je daar bij helpen.

    • mexy schreef:

      Ik snap je ik heb het zelfde kon ik maar 3 dagen zonder iedere hap die ik eet moet ik bij nadenken altijd het gevoel van geen lucht krijgen en toch is het zo makkelijk gezegt voor de mensen die het niet hebben kom op ga Door met je leven blijf niet zitten doe het nu maar je ziet dat het beter gaat ik geloof er geen zak van en ben ook in behandeling tot nu toe merk ik er geen kut van en zie ik het op dit moment ook gewoon niet meer zitten ik kom ook nooit buiten als het MOET anders vermijd ik alles en ergste is dat je weet dat je de mensen om je heen gelijk hebben maar je gewoon de kracht en besef niet hebt om erover heen te komen

      • Robert Haringsma schreef:

        Het kan absoluut vervelend voelen en je moet ergens de kracht vandaan halen om in actie te komen. Als je daar zelf niet uitkomt, raad ik je echt aan om goede begeleiding te zoeken want daar kun je absoluut goed mee geholpen zijn.

  • Michael schreef:

    Beste Robert,
    bedankt voor het heldere stuk. Ik zelf heb nu bijna 2 jaar last van paniekaanvallen, paniekstoornis. Verder heb ik inderdaad veel stress en zit ook al bijna 2 jaar thuis met een burn-out. In je stuk staat dat dit tot complicaties kan leiden. Kan je daar iets meer over vertellen? Ik heb reeds de cognitieve gedragstherapie gedaan en ook schematherapie, beiden bij de GGZ in Amstelveen. De cognitieve gedragstherapie heeft mij absoluut geholpen en ik kan eigenlijk iedereen aanraden dit eens te doen, of je last hebt van paniekaanvallen of niet. Echter, ofschoon de therapie mij geholpen heeft heb ik de laatste tijd weer bijna dagelijks last van paniekaanvallen, zo vermoeiend.
    Beste groet
    Michael

    • Robert Haringsma schreef:

      Dag Michael,

      Goed om te horen dat CGT zo goed geholpen heeft. Dat is onze ervaring ook. Ik vrees niet dat ik een magische oplossing voor je heb. Ik zou nog eens terugkijken in je aantekeningen en weer precies gaan doen wat toen geholpen heeft. Dat zou dan nu ook weer moeten helpen. En wellicht is het zo dat je toch weer wat teveel stress hebt? Dat kan er namelijk voor zorgen dat je gemakkelijker paniekaanvallen krijgt. Als je er echt niet uitkomt, is het echt de moeite waard om nog eens hulp te zoeken. Veel succes!

  • Afagh schreef:

    Wat fijn om dit tegen te komen! Ik ben heel dankbaar hiervoor! Het heeft veel helderheid gebracht!
    Dank!

  • Samantha schreef:

    Hi Robert,

    Dank je wel voor dit artikel! Ik ben wat gaan researchen omdat ik inderdaad last heb van hypochondrie, terugkerende paniek en veel stress. Ik ben hier overigens voor behandeld door een psycholoog een aantal maanden geleden. Het ging erg goed met mij door deze behandelingen, omdat ik een aantal handvatten nodig had om hiermee om te gaan. Vooral weten dat ik niet de enige ben of dat ik gek werd. Ik ben me heel erg bewust van deze symptomen, ik weet ook precies dat ik last heb van paniek en voorkom pleinvrees. Ik zoek het juist op, waardoor het beter ging. Nu helaas merk ik, dat ik een soort ‘terugval’ heb. Ik ben me zo bewust van mijn paniek dat ik nu elke dag op sta met een onwerkelijk gevoel. Ben ik wel op deze wereld? Gebeurd dit echt waar ik nu zit? Zo vervelend en ik weet ook niet hoe ik dit nu weer moet verslaan. Ik verlies mezelf in die gedachten, omdat ik er dus continu mee bezig ben. Dit artikel hebt me wel te beseffen dat ik niet gek word, of dat dit erg is. Dat is een gerustellende gedachte, wel maakt het me angstig en wil ik dit overwinnen. Heb jij een tip hoe ik dit kan aanpakken? Groet, Samantha

    • Robert Haringsma schreef:

      Dag Samantha,

      Alle antwoorden zitten eigenlijk al in je bericht. Depersonalisatie (dat is de technische term voor wat je beschrijft), komt veel voor bij paniekaanvallen. Je beschrijft al dat je er continue mee bezig bent en dat veroorzaakt (samen met je stress) de klachten. Probeer goed voor jezelf te zorgen, door goed te eten voldoende te sporten en niet teveel stress te zoeken. En wanneer je dan toch een aanval hebt, probeer je dan op het hier en nu te concentreren. Je zult zien dat het gevoel vanzelf weer weg gaat.

      Als dit niet lukt, schroom dan ook niet om weer je psycholoog op te zoeken. Of eventueel een andere psycholoog. Dit zijn nieuwe symptomen, dus er hoort dan vaak ook een nieuwe manier bij om er mee om te gaan.

      Succes!

      Robert

  • Samantha schreef:

    Hi Robert,

    Dank je wel voor je reactie! Fijn om te lezen dat het gevoel vanzelf weggaat, dat geeft me kracht om door te zetten en niet in deze paniek te blijven hangen. Ik probeer inderdaad goed voor mezelf te zorgen, zodat ik rustiger word/kan zijn wanneer ik een paniekaanval krijg en inderdaad geen stress heb. Soms is het beangstigend dat je ‘bang’ bent dat dit gevoel voor altijd blijft en dat het misschien nog erger kan worden waardoor je de werkelijkheid daadwerkelijk gaat verliezen. Heel gek hoe dit in een keer op kan zetten. Nu wil ik er graag vanaf komen! Nogmaals bedankt voor je reactie!

    Groet,
    Samantha

  • Remon schreef:

    Ik heb sinds kort ook paniekaanvallen, niet fijn kan ik je vertellen! Maar ik ga morgen naar een concert en maak mij er nu al druk om. Daarom ben ik juist bang dat het gaat gebeuren! Maar wat kan ik doen als het gebeurd?

  • Remon schreef:

    Ik heb sinds kort ook paniekaanvallen! Het onderdrukt heel je leven ineens.
    Maar zoals vanavond ga ik naar een concert, en ik voel nou al de spanning in mijn lichaam dat er iets gaat gebeuren. Maar ik wil toch graag gaan! Maar wat kan ik nou doen als ik het op voel komen?
    Groetjes, Remon

    • Robert Haringsma schreef:

      Helemaal niks Remon! Gewoon lekker laten komen die paniekaanval. Zoals je in het artikel hebt kunnen lezen is een paniekaanval alleen maar een angstig gevoel, niks meer en niks minder. Dat kan dus totaal geen kwaad. Hoe vaker je dat in de praktijk meemaakt, hoe sneller het went.

  • Carlien schreef:

    Beste Robert,

    Ik heb sinds een maand erg last van paniekaanvallen tijdens het in slaap vallen. Het begon toen ik me na een stressvolle dag opeens erg zorgen begon te maken over mijn hart in bed, omdat ik deze opeens hard voelde kloppen. Die nachten daarop kon ik het niet loslaten en is het uiteindelijk overgesprongen in erge paniekaanvallen ‘s nachts. Het lastige is dat ik inmiddels weet dat er niks met mijn hart aan de hand is, maar dat de paniekaanvallen nog steeds automatisch op komen zetten zodra ik bijna in slaap val. De tip om de paniekaanvallen te ondergaan bleek in mijn geval erg lastig, omdat ik heb gemerkt dat dit betekent dat ik dan de hele nacht niet slaap (van de ene paniekaanval in de andere rol), dan de volgende dag kapot ben en juist nog angstiger word voor de nacht. Heb je misschien specifieke tips voor mij? (Ik begin aankomende week mijn behandeling bij een psycholoog).
    Dankjewel!

    • Robert Haringsma schreef:

      Dag Carlien,

      Lastige kwestie. Ik vermoed dat je “ondergaan” wat anders opvat dan ik in eerste instantie bedoeld heb in het artikel. De uitdaging (en ik weet dat dit moeilijk is), is om de paniekaanvallen echt te verwelkomen en om ze zorgvuldig te onderzoeken. Dit met het idee dat je dan ontdekt dat ze eigenlijk weinig kwaad kunnen en ook geen vervelende gevolgen hebben. Als de aanval blijven komen, wijst dit er op dat je nog steeds waakzaam bent en er dus ook nog steeds bang voor bent.

      Daarnaast zou je wat oefeningen kunnen doen voor het slapen gaan waarin je met opzet paniekaanvallen oproept. Door bijvoorbeeld diep adem te halen voor het slapen gaan of heel intensief aan sport te doen. Dit kan helpen om de spanning er wat af te halen.

      Succes, ook met je behandeling straks.

      Met vriendelijke groet,

      Robert

  • Denise schreef:

    Ik heb al een lange tijd laat van paniekaanvallen. Het is ongeveer 3 jaar geleden begonnen, had een slechte relatie en dat was de reden van de eerste aanvallen. Ik heb dit toen allemaal redelijk onder controle gekregen. Nu 3 jaar verder en een nieuwe liefde beginnen de aanvallen weer. Ik snap alleen niet zo goed waardoor ze nu komen. Ik heb weinig stress en alles loopt eigenlijk goed met werk en privé en toch last hebben van de aanvallen. Het begon met de gedachte dat ik gek werd, ongeveer 4 weken geleden. kon de emoties die ik had niet goed plaatsen. Ik ben gelukkig en wat moest ik met dat gevoel? Kon niet omgaan met het gevoel van gelukkig zijn. Dat heb ik nu redelijk een plek kunnen geven en nu slaat het over in een onwerkelijk gevoel. En wat een vervelend gevoel is dat! 4 weken geleden ben ik ook langs geweest bij de dokter en hij schreef het af als een depressie terwijl de dokter er van op de hoogte was dat ik 3 jaar geleden ook hyperventilatie en paniekaanvallen had. Vond de diagnose depressie kort door de bocht en zeker met alle medicijnen die ik kreeg. Ik heb de medicijnen ook niet genomen omdat ik dan de gevoelens weg stop en dat is niet de oplossing. Ik weet dat ik de paniekaanvallen zelf creeer en dat ik nu in een cirkel terecht ben gekomen die ik moet doorbreken maar hoe? Ik doe alles wat ik altijd deed en ik loop er niet voor weg maar ik kan de cirkel niet doorbreken! En dat frustreert me, ik wil door met m’n leven! Kan het zijn dat de paniekaanvallen getriggerd zijn doordat ik nu rust heb en gelukkig ben? Of zou er toch meer spelen?

    • Robert Haringsma schreef:

      Dag Denise,

      Op basis van wat ik hier lees is het moeilijk voor me om hier wat zinnigs over te zeggen. Ik kan je alleen van harte aanraden om de hulp van een psycholoog in te schakelen. Deze kan beter inschatten dan je huisarts wat er speelt.

  • Hulya schreef:

    Inzicht is uitzicht. Door dit artikel heb ik uitzicht. Ik ben u zeer dankbaar, u hebt me uit het brand geholpen veel aanvallen door het verkoop en daarna kopen van een huis. Ik kan nergens van genieten alleen maar rampscenario’s wat allemaal mis kan gaan terwijl alles goed gaat ongelovelikk wat kost dat een energie.

  • Tamara schreef:

    Ik heb dit net gelezen omdat mijn vriend ontzettend veel last heeft van paniek en ik eigenlijk niet goed weet wat te doen ik ben veel te weten gekomen door dit artikel ben er ontzettend blij mee hoop nu alleen dat mijn vriend er ook wat aan heeft.

    • Robert Haringsma schreef:

      Dag Tamara,

      Ik hoop het ook. We zien wel vaak dat alleen het lezen van een artikel niet voldoende is. Hij kan dan uiteraard bij ons terecht voor een behandeling.

      Met vriendelijke groet,

      Robert Haringsma

  • Madelaine schreef:

    Dankjewel voor dit mooie artikel. Je zou denken dat je na 11 jaar van paniekaanvallen best wel weet wat je overkomt en je het kan accepteren. Helaas is het de afgelopen weken weer ‘feest’ en dan is zo’n nuchter artikel echt heel prettig om te lezen.

  • Paultje schreef:

    Op zich heb ik geen problemen met de paniekaanvallen zelf, maar ben na die tijd vaak ontzettend moe. Moet dan echt rusten, slapen en vind dat heel vervelend. Tast echt kwaliteit van leven aan.
    Hopelijk raak ik er echt af. Nu al 3 keer paniekloos door de supermarkt gekomen.

    • Robert Haringsma schreef:

      Dag Paultje,

      Meestal is dat een teken dat je je er toch tegen verzet. Die worsteling om je staande te houden tijdens een paniekaanval maakt vaak erg moe. Als je het gevecht meer achter je kunt laten en de paniekaanval echt over je heen kunt laten komen zul je waarschijnlijk merken dat het beter wordt.

      Los daarvan komen paniekaanvallen vaak voor bij mensen die al veel stress hebben, dus je kunt je afvragen of je uberhaupt al niet wat oververmoeid bent.

      Succes!

      Groeten,

      Robert

  • Daniël schreef:

    Hoe zit het met de vergoeding van jullie behandeling Robbert ? Ik heb wel een verwijsbrief en zit bij Menzis maar kan ik jullie inschakelen als gecontracteerde zorgaanbieder ?

    • Robert Haringsma schreef:

      Dag Daniel,

      Nee, dat kan niet, wij werken ongecontracteerd. Over het algemeen wordt dan 75% van de behandeling vergoed door je zorgverzekeraar. Als je een restitutiepolis afsluit (kan vandaag nog), krijg je wel het volledige bedrag vergoed.

      Groeten,

      Robert

  • Marleen schreef:

    Beste Robert,

    Wat een fijn artikel, goed te begrijpen taal, erg duidelijk.
    Sinds een relatief korte tijd ben ik ook bekend met paniekaanvallen.
    Het begon met hartkloppingen en hartoverslagen (in rust) waardoor ik dacht dat ik een hartaanval zou krijgen of andere hartproblemen. In augustus was het zo erg dat mijn man een ambulance heeft gebeld, ze konden lichamelijk niks vinden dus namen me niet mee. Ik was niet gerust dus later na verwijzing van de huisarts in het ziekenhuis na laten kijken. Conclusie: hart functioneert normaal. Sindsdien ging het beter.
    Tot gisteravond, oudjaarsavond, ik had de hele dag al een naar voorgevoel wat zich ‘s-avonds uiteindelijk voortzette in een paniekaanval. Hartkloppingen, overslaan, onrustig gevoel, gejaagd, pijn op de borst, bang om dood te gaan, bang om weer een ambulance te moeten bellen.
    Iets in me blijft zeggen dat ik tóch iets aan mijn hart mankeer, want de onderzoeken in het ziekenhuis waren momentopnames of ze zullen iets over het hoofd gezien hebben.
    Na het lezen van dit artikel heb ik besloten om hulp in te schakelen. Dank u wel.

    Marleen

    • Robert Haringsma schreef:

      Dag Marleen,

      Wat vervelend om te horen dat je er zoveel last van hebt en wat goed om te horen dat dit artikel je geholpen heeft om hulp in te schakelen. Veel succes!

      Met vriendelijke groet,

      Robert Haringsma

  • El schreef:

    Beste Robert,
    Helder artikel, bedankt.
    Ik ga zeker op zoek naar het boek!
    Kan het zo zijn dat je meer last van paniek aanvallen hebt wanneer je hormoon schommelingen hebt? Misschien raar, maar ik lijk er dan vatbaarder voor te zijn.
    Vrgr

    • Robert Haringsma schreef:

      Dag El,

      Dat kan zeker. Eigenlijk alle omstandigheden die zorgen voor ongewone lichamelijke sensaties kunnen zorgen voor paniekaanvallen. Paniekaanvallen zijn immers niets meer en niets minder dat het bang worden van wat je in je lichaam waarneemt. Als daar meer gebeurd, bijvoorbeeld door stress, een griepje of grote inspanning, zul je ook sneller een paniekaanval krijgen.

      Groet,

      Robert

  • sandra schreef:

    volgens mij heb ik ook last van paniek aanvallen
    bij spannende gebeurtenise ga ik hyperventileren e erg trillen en beven
    nu ook dagelijks in de supermarkt

    • Robert Haringsma schreef:

      Dag Sandra,

      Dat zou prima kunnen. In het artikel staat waar je aan moet voldoen om “officeel” last te hebben van een paniekstoornis. Als daar sprake van is kun je contact opnemen met de huisarts of onze cursus beginnen.

  • R. schreef:

    Wauw wat een goed stuk tekst! Ik heb nu inmiddels twee jaar last van paniekaanvallen. Soms wat meer als andere dagen. Ik heb veel gehad aan cognitieve gedragstherapie(CGT). Het is waar dat je uiteindelijk in een cirkel terecht komt en hier moeilijk uit kan komen. Ik raad iedereen ook zeker aan om er iets aan te doen.

    Wat ik graag wil zeggen Robert is dat ik het super fijn vindt dat je in dit artikel vaak zegt dat paniekaanvallen geen kwaad kunnen en je er vanaf kan komen. Dit stimuleerd mij om met mijn laatste loodjes van paniek aan de slag te gaan.

  • Elisa schreef:

    Beste Robert,

    Ik heb nu enkele maanden last van paniekaanvallen en herken mezelf in bepaalde stukken van jouw artikel. Waar ik alleen erg mee zit is de manier van “genezing” die omschreven wordt. Ik ben namelijk niet bang om een paniekaanval te krijgen.. het overkomt me gewoon. Ik sta er nooit bij stil van te voren en maak me er ook helemaal niet van te voren al druk om. Het duikt op op een willekeurig moment. De cirkel van paniek klinkt voor mij dus ook helemaal niet bekend. Ik vraag mij af wat ik nu kan doen!

    • Robert Haringsma schreef:

      Dag Elisa,

      Als zo’n paniekaanval “opduikt”, wordt je er dan wel bang voor? Als het antwoord daar ja op is, stap je daar de cirkel van paniek in. De angst wordt dan groter, het gevoel van paniek wordt groter enzovoort.

      De behandelmethode is dan ook precies hetzelfde als dat hij staat beschreven. Als je echt niet zelf uit de analyse komt, kun je het best een afspraak met een psycholoog maken. Die kan je hier goed mee helpen.

      Met vriendelijke groet,

      Robert Haringsma

      • Ali schreef:

        Hallo Robert,
        Ik heb vaak last van paniek aanvallen de eerste keer was ik naar het ziekenhuis gebracht. En toen ik trug naar huis ging kreeg ik een zakje. Dat bleek echt te helpen. en nu ik lig in bed gebeurt het zelfde en denk aan die tijd dat ik gebracht werd naar het zieken huis. Maar mijn vraag is bij mij is er last van dat ik let op mijn ademhalling en waneer het moelijk gaat slik ik in en heletijd mijn hard gaat sneller voor nieks. Kun je aub dat uitleggen. En traawens dat heeft geholpen die text ik ben blij dat er zo’n mensen bestaan.❤

        • Robert Haringsma schreef:

          Dag Ali,

          Je problemen zijn niet anders dan degene die hier boven beschreven staan. Je let op je ademhaling en gaat dan slikken uit angst dat er iets met die ademhaling verkeerd gaat. Daardoor maak je het echter alleen maar erger. Probeer eens om in die situaties 1 minuut niet te slikken, om te kijken wat voor resultaat dat heeft. En als dat lukt, probeer het dan eens 2 minuten enzovoort enzovoort. Totdat je merkt dat je ook zonder te slikken echt niks overkomt.

          Succes!

          Groeten,

          Robert

  • Esther schreef:

    Hallo Robert, al jaren heb ik last van paniekerige,vervelende situaties en vooral als ik (zonder m’n naaste familie) met vriendinnen nachtjes wegga. Ik krijg van tevoren al stressvolle momenten waardoor ik me ontzettend misselijk voel, het vliegt me aan. Tijdens de uitjes houdt dit soms geruime tijd/dagen aan. Ik word erg misselijk,krijg hartkloppingen en begin erg te zweten met een nat achterwerk als gevolg 🙁 en vooral ook tijdens eetmomenten. Tegen de tijd dat ik bijna weer richting huis ga,gaat het beter. Zou zo graag willen weten wat ik er aan kan doen zodat ik kan genieten (ook van de voorpret). Ik blijf met de uitjes meegaan,maar het voelt niet goed,kost veel energie. Ik wil het niet uit de weg gaan,de uitjes vermijden, maar het voelt zo niet goed,misselijk zijn is zo rot! Na cognitieve gedragstherapie en EDMR blijft dit maar voortduren… Groet Esther

    • Robert Haringsma schreef:

      Dag Esther,

      Moeilijke vraag. Het zou eigenlijk gewoon moeten lukken met cgt. Ik zou voor een second opinion gaan bij een therapeut die specifiek in angst is gespecialiseerd. De ene CGT-therapeut is namelijk de andere niet. Als je tijdens de intake zo precies mogelijk beschrijft wat je gedaan hebt, zou de therapeut al moeten kunnen aanwijzen waar het probleem zit. Op basis daarvan kun je dan beslissen om door te gaan of nog even verder te zoeken.

      Groeten,

      Robert

  • Esther schreef:

    Beste Robert,

    Wat een fijn, helder en goed geschreven artikel, ik heb het een aantal maanden geleden voor het eerst gelezen en telkens als ik weer wat meer last heb, lees ik het weer en denk het komt goed! En ik ben niet de enige die denkt dat ie gek wordt! Dat is ook altijd een grote geruststelling.
    Door een traumatische ervaring heb ik een tijdje echt een paniek stoornis gehad (niet meer buiten komen enz) dat is gelukkig al lang voorbij. Merk dat in drukke, lastige periodes de paniek af en toe nog terugkomt, het staartje zeg maar, ik heb het geaccepteerd zoals het is en probeer niet te gaan vermijden, het lezen van dit artikel helpt me daarbij!
    Gr. Esther

    • Robert Haringsma schreef:

      Graag gedaan! Het kan af en toe zeer lang duren voordat de paniekaanvallen stoppen, maar dat is op zich niet zo’n groot probleem. Je hebt pas een paniekstoornis als je allerlei acties gaat ondernemen om de paniekaanvallen te voorkomen. Met af en toe een paniekerig gevoel kun je oud worden.

      Veel succes!

  • Marloes schreef:

    Interessant artikel met duidelijke uitleg. Wat ik me nog afvroeg is of u ook tips heeft voor naasten. Mijn vriend heeft oa ook te maken met hypochondrie icm paniekaanvallen. Hij vraagt dan aan mij continu om bevestiging. Negeren, er juist wel op in gaan, geruststellen, geen van allen lijkt bij hem aan te komen en effect te hebben. Hoor het graag!

    • Robert Haringsma schreef:

      Dag Marloes,

      Dank voor je compliment. Wat je voor hem kunt doen is het aansturen op therapie. Als hij in behandeling is, snapt hij ook beter hoe jij hem kunt helpen.

      Verder zou ik je over het algemeen aanraden om samen iets af te spreken op het moment dat hij niet bang is, en hem daar aan herinneren op het moment dat hij wel angst heeft. Zodat je kunt zeggen: “Ik ga hier nu niet op in, want we weten beide dat hier de hypochondrie spreekt en hoe meer we daar op ingaan, hoe erger het wordt.”

      Succes!

  • Angelique schreef:

    Ook ik heb sinds september veel last van paniekaanvallen. Ik ben inmiddels in staat om ze te “handelen” waardoor ze niet meer groots worden.
    Ik heb geen hartkloppingen meer, wel het gevoel dat iemand mijn keel dicht knijpt en dat er iets in mijn keel zit, zweten en trillen, en duizelig. Het accepteren van angst was een groot probleem door de overtuiging dat angst zwakte betekend en ik teveel heb meegemaakt waar in ik niet bang mocht/kon zijn. Daardoor levert elke paniek aanval heel veel stress op, die vervolgens weer een nieuwe golf van paniek veroorzaakt. Nu denk ik erover om een natuurmiddel te slikken met de volgende ingredienten: Gaba, L-Theanine, Ashwagandha extract, Jujube extract, Magnolia extract capsule: HPMC, vulstof: cellulose, Bioperine. Niet om de paniek tegen te gaan, maar wel om mijn stress level te verminderen.
    Mijn verstand begrijpt namelijk precies wat er gebeurt, maar mijn lichaam luistert niet 🙂 en dat blijft in de paniekstand.
    Hou ik mezelf voor de gek? Of zou dit kunnen werken?

    Groetjes Angelique

    • Robert Haringsma schreef:

      Dag Angelique,

      In een behandeling raden we aan om eerst te werken aan het acceptatieproces en daarna pas aan het verminderen van je stress. Ik kan op basis van je bericht niet helemaal inschatten of j de aanvallen al helemaal accepteert.

      Desalniettemin kun je gerust proberen om wat minder stress te krijgen. Daarvoor werkt een lange wandeling en meditatie op zijn tijd ook prima. Van het middel dat je noemt heb ik nog nooit gehoord, dus daar kan ik echt niets over zeggen.

      Succes!

      groeten,

      Robert

      • Diana schreef:

        Beste Robert.

        Ik krijg sinds kort paniekaanvallen in de auto, de 1e keer dat het gebeurde was op de snelweg.
        Doodeng dat ik buiten bewust zijn zou gaan raken en ongeluk zou krijgen.
        Durf niet meer de snelweg op, heb het geprobeerd, maar raak dan weer volledig in paniek.
        Als er iemand naast me zit gaat het goed.
        Moet over de snelweg naar mn werk, word nu gebracht en gehaald.
        Heb jij tips voor mij hoe ik mezelf onder controle kan krijgen in de auto?

        Groet Diana

        • Robert Haringsma schreef:

          Dag Diana,

          Dat is een lastige. Je wit natuurlijk 100% zeker weten dat je niet buiten westen raakt op de snelweg.

          Ik zou je aanraden: doe een bezoekje aan de dokter. Als hij niets kan vinden is er weinig reden om aan te nemen dat je buiten bewustzijn zult raken in de auto.

          Daarnaast, volg een “reguliere” behandeling voor paniekaanvallen. Gericht dus op aanvallen buiten de auto. Ik denk dat je daarvan een hoop op kunt steken dat is te vertalen naar buiten de auto. Je kunt daarvoor ook onze training geen paniek volgen https://www.depsycholoog.nl/training-geen-paniek/.

          Uiteindelijk zal je jezelf moeten trainen om te accepteren dat een vervelend gevoel in de auto niet direct betekent dat je van je stokje gaat.

          Succes!

          Groeten,

          Robert

      • Angelique schreef:

        Hallo Robert,
        Hartelijk dank voor je antwoord. Acceptatie is een groot woord, ik begrijp nu hoe het werkt. Ik voel iets in mijn lichaam en daardoor wordt ik bang. Angst is not done geweest in mijn leven dus het eerste wat ik doe is me verzetten tegen de angst. De overtuiging dat angst zwak is maakt de paniek. Ik mag niet bang zijn. Inmiddels heb ik geaccepteerd dat deze angst niet iets is waar je op af kunt gaan. En dat deze angst geen zwakte betekend maar juist dat ik het mag laten zijn. Op het moment dat ik kon zeggen ok ik ben bang werden de paniek aanvallen minder. De lichamelijke klachten houden echter aan. Waardoor ik gestrest raak.
        De middelen die ik noemde zitten in een rustgevende pil die ik gevonden heb op een site voor natuurlijke producten.
        Ik heb steeds het gevoel dat ik moet vechten, en dat maakt volgens mij ook dat het niet weggaat. En dat is wat ik wil 🙂 dat het overgaat. Dus je ziet, ik ben meer bezig met hoe kom ik hier vanaf, dan met hoe kan ik hier het beste mee omgaan. Daar werk ik echter wel aan. Tips zijn van harte welkom.
        Groetjes Angelique

        • Robert Haringsma schreef:

          Je hebt het volgens mij al vrij helder. Het stopt inderdaad pas als het volgens jou niet meer zo nodig weg hoeft.

          Succes!

  • rowen schreef:

    Dank voor het heldere verhaal, ik kreeg na de crematie van mijn vader uit het niets een aanval op de snelweg midden op de brienenoordbrug ik kon er gelukkig snel af, ik winkels voelde ik mij eng worden en de roltrap werd ook een probleem. De psycholoog wilde mij aan de medicijnen dit zag ik niet zitten. NU 3 jaar later zit ik beter in mn vel, winkels, roltrap geen probeem, maar autorijden wel, benouwde kom gaat goed daar denk ik niet bij na, b wegen gaat goed , maar snelweg durf ik niet meer op, een paar keer geprobeerd maar het zweet breekt me uit, ik word duizelig en ik durf de confrontatie wel aan maar je zit wel op een snelweg. Hoe kom ik hier nu vanaf zonder ongelukken te maken of te veroorzaken.

    • Robert Haringsma schreef:

      Dat is een ingewikkelde inderdaad. Zover ik weet is er geen ziekte bekend die benauwdheid die specifiek optreedt in de auto op de snelweg verklaard. Je mag er dus van uitgaan dat er echt niks gebeurd.

      Desalniettemin kun je er voor kiezen om het langzaam op te bouwen. Bijvoorbeeld eerst zelf aan het stuur met iemand ernaast op de snelweg, dan op een rustig moment alleen en tot slot dan in de spits.

  • Sharon schreef:

    Hoop dat dit gaat werken! Loop hier al 2/3 maanden mee, ben naar haptonoom heen gestuurd (wat mij absoluut niet helpt). Nu 3 weken op vakantie met mijn ouders kroatië, durf het huisje niet uit omdat ik bijna elke dag en voornamelijk in de avonden paniek heb, gevoel heb te stikken (extreem benauwd), duizelig te zijn en stekende hoofdpijn en wazig zien, gevoel alsof ik op dat moment niet wakker ben maar droom. Naar!! Hoop dat mij dit gaat helpen. Net nieuwe baan (werk in de zorg, dementerende ouderen) en wil mijn werk normaal kunnen uitvoeren ook! Ouders zijn radeloos..

    Ben erg benieuwd!

    • Robert Haringsma schreef:

      Dag Sharon,

      Ik hoop het voor je. Je kunt ook onze training aanschaffen, daar gaan we er nog veel uitgebreider op in. En als dat niet lukt, is het denk ik verstandig om een intakegesprek te plannen met een psycholoog.

      Succes!

  • Caroline schreef:

    Hoi,

    Blij dat ik hier al googelend terecht ben gekomen. Ik heb de laatste maanden heel veel stress en ik heb een paar keer een paniekaanval gehad. Mijn huisarts heeft mij geadviseerd om antidepressiva te gaan gebruiken. Daar voel ik helemaal niks voor, dat staat gelijk aan vermijden wat mij betreft. Of zijn er soms wel redenen om dit te gebruiken? Voor de duidelijkheid ; ik ben absoluut niet depressief en kamp echt alleen met stress en angst na vervelende gebeurtenis. Psychologische hulp start volgende week.

    Groet Caroline

    • Robert Haringsma schreef:

      Dag Caroline,

      Er zijn vast redenen te bedenken, maar ik heb ze nu niet paraat. Als je het uithoudt tot aan de behandeling, zou ik er niet aan beginnen. Als je nog een beetje paniekaanvallen hebt tijdens de behandeling is dat juist handig, dus daar hoef je je geen zorgen over te maken.

      Succes!

      Groeten,

      Robert

Leave a Reply